Chiko

Het is zo moeilijk om afscheid te nemen van jou. Ik wil de pijn niet voelen die 6 jaar geleden zo hard was, toen Tanja van ons afscheid nam. Jij had nu ook te vee pijn om nog langer bij ons te kunnen blijven.

Toen we terugkeerden uit Spa, waar Tanja om jou te verdienen stage had gevolgd, was je al zo enthousiast. De finesse van een elegante dame heb je nooit gehad.Maar dat zou ook helemaal niet "geklikt" hebben met Tan! De dag dat je met ons mee naar huis kwam, hebben we je uit de sneeuw mogen plukken die je in de jaren nadien nog altijd gekke bokkensprongen deed maken... Heel wat anders toen je voor het eerst het stuifzand van de duinen ontdekte. De verraderlijke putjes onder de vloedlijn. De verbazing op je snoet vergeet ik nooit meer! je was er eentje van de eerste Hachiko-lichting: de A'tjes. En dat zou elke pup die na jou kwam geweten hebben! Telkens er nieuwelingen op een HHH-Café verschenen, moest je met een stevige blaf laten weten dat jij toch wel de "senior" was. Tenzij op dat moment de keukendeur bij Caroline op een kier stond, want je kende de weg naar je vertrouwde slaapplaats nog al te goed. Als het ook maar even kon, had je daar dan wel een hapje of een lebber mee van wat er op het menu stond...

Op demo's was je altijd "flinke Annie". Toch je was altijd bereid mee te werken aan gekke invallen: je huwelijk met vosje aan de vooravond van de (eerste) Big Brother benefiet. Zwemmen en eendjes bang maken in Center Parcs. Altijd uidagen om te spelen. Je mand delen met Basiel (van Tine). Fuiven kon je als de beste, terwijl je op de rolstoel zat of lag en gezellig pintjes dronk met je baasje.

Je was ook zo vaak de strohalm die Tan overeind hield als ze het even niet meer aankon. Je hebt haar zoveel gegeven...

En toen werd Tan heel erg ziek. Je wist het wel, maar kon haar nu niet meer helpen, terwijl je dat anders met zo veel plezier deed. Zonder haar, was het ook voor jou heel erg wennen. Niemand weet of en hoeveel verdriet je had. Ik kon niet altijd de hele dag thuis zijn. En dan nog verhuizen: van een huis met een tuin naar een klein, donker huisje zonder tuin. Op onze dagelijkse wandeling kon je je heerlijk uitleven, en dat maakte in die 3 jaar veel van het gemis goed.

Toch heb ik soms gekreund van onmacht, omdat je niet altijd wilde luisteren. Messchien was ik toch te zacht voor jou. Misschien wilde ik je niet boos maken, omdat ik je zo vaak alleen moest laten. Tot op de dag dat je mij (of ik jou) kwijt raakte. Gelukkis was je zo slim om alleen naar huis te spurten en daar voor een gesloten deur te wachten. Je was er, en ik vond je terug! Sindsdien was je zó bang om mij weer uit het oog te verliezen dat je plots veel makkelijker werd. Annietje, Annabel, Tuttebel, Belleke, Anniebal, Belli: het was allemaal goed. Je had me wel gehoord.

Stilaan ging alles wat trager en werden de wandelingen korter. Je kreeg opnieuw last van epilepsie. Met de nodige pillen en drankjes hebben we je wel kunnen helpen, maar volgens Willem (sinds kort een beetje je tweede baasje en dikke vriend) was je "batterij" leeg. Het ging dan ook met vallen dan opstaan. Daarom mocht je rusten en voorzichtig over de regenboogbrug gaan. Ongetwijfeld werd je daar door een vrolijke bende opgewacht.

Dikke knuffel,

Veer

:De regenboogbrug