Chiko
Lieve Chiko
Niet onverwacht moesten we je laten vertrekken naar de regenboogbrug. Je broertje Blitz zal je zeker kwispelend hebben opgewacht, samen met Hachi, Rex, Shana, Hadelle, Ulysses en alle andere viervoeters die je voorgingen. Ook mijn mama e de papa Caroline zullen je verwelkmd hebben, zij zagen je zo graag.
Met tranen in de ogen typ ik deze afscheidstekst. Toch moet ik ook glimlachen, als ik terugdenk aan je fratsen en je deugnietenstreken. Je had je eigen willetje, maar je stond jaren aan mijn zijde. Je gaf me moed om door te gaan en te vechten. Zonder jou had ik het niet gekund.
Jaren geleden kwam ik 9 maanden lang (een zware tijd, maar ik heb er nooit spijt van gehad, want jij was het waard, Chikolino!) om de 14 dagen naar De Lijn, de zaak van Caroline en Pierke, om samen te trainen. Terwijl ik naar het toilet ging, moest ik jou laten "wachten". Polts riep Caro dat ik niet boos op jou mocht zijn: je was langs een andere deur ontsnapt. Je kende De Lijn dan ook beter dan ik, je had er in je gastgezinperiode gewoond...
Ik ben blij dat je gastmama Caroline je nog zag, de dag vóór we definitief afscheid namen. En die dikke knuffel van mede-gastmama Pierke heb ik je toen gegeven. Wat voor gekke streken hadden ze je allemaal geleerd! Zo moest je elke avond een gommetje hebben vóór het slapengaan. En dan volgde je geeuwtje, om te bewijzen dat je een frisse adem had. Hoe knap je op demo's een muntstuk uit een volle emmer water haalde. Of je pluchen beest, waarop je bleef duwen tot er geluid uit kwam. Je lievelingsknuffel Simba gaf ik je mee naar de regenboogbrug. Bedankt allebei om van Chiko zo'n prachthond te maken.
Op je officiële overhandiging (ook het moment waarop Hachi aan Claudine werd toegewezen) was veel pers aanwezig. Uit de krantenartikels van de dag daarna, bleek dat Claudine en ik plots blind waren. De meeste journalisten hadden nog niet begrepen dat je niet blind hoeft te zijn om hulp van een hond te krijgen. Zo ging dat in die pionierstijd...
Weet je nog, Chikolino, hoe je met Caroline naar Spanje ging voor een demo in die grote arena? Typisch jij: voorbeeldig de kast opengetrokken en dan "zoek en vast". Je kop kwam maar niet uit de kast tevoorschijn: je deed immers verwoede pogingen om een klein papiertje dat in de kast gewaaid was te apporteren... Dat hoorde volgens jou niet thuis in een demokast... En hoe meer toeschouwers toestroomden, hoe enthousiaster je de kast weer dichtdeed. Wat was ik blij dat daar geen porselein in stond!
Bedankt Chiko, omdat je er altijd was voor mij! Dankzij jou, zaten Carry Goosens en Koen Wauters na een uitzending van "kriebels", samen met Caroline, op de knieën. Niet voor mij, maar om jou en de lieve Hadelle te aaien. Ook Bert Anciaux ging voor jou door de knieën... Nog even Koen en Kris bedanken: op de avond van je vertrek naar de regenboogbrug, op 29 oktober 2007, zongen ze tijdens "20 jaar Clouseau" het liedje "Afscheid van een vriend". Onvoorstelbaar gepast op dat moment...
Bedankt Viviane, voor je steun bij de beslissingen die moesten genomen worden. Aan de regenboogbrug zal hij nu gelukkig zijn bij alle bekenden. Terug kunnen horen, spelen, hollen, zwemmen en graven...
Het was tijd om je te laten gaan, en dat deed ik. Ik zal je missen. Gotcha ook, maar je blijft voor altijd in haar hartje. Ook zij zal je eeuwig dankbaar zijn, voor alle hulp, vreugde en liefde die je ons schonk. Nog een stevige lik van Pepe, die je goed op weg hielp om een flinke huishond te zijn. Hij zal je missen, zijn "bompa". Ook voor veel mensen in Schelle en Niel zal je altijd een boegbeeld blijven.
Bedankt Chikolinootje, we zien elkaar zeker weer!
Brigitte, Gotcha en Pepe