Claxon

Claxon onze zwarte Labrador, is op woensdag 8 september bij ons thuis gestorven van een hersentumor

Messchien kennen julie hem wel. Zeker de mensen van de eerste lichtingen herinneren zich zijn fiere, mooie verschijning, zijn uitbundige begroetingen van andere Labradors en Golden Retrievers, zijn ongekend talent om op de meest ondenkbare plaatsen tennisballetjes te vinden en die dan kwispelend aan je voeten te gooien... Raapte je dat balletje op en gooide je het weg, dan verzeilde je in een wedstrijd "spelen" die je sowieso verloor. Geen enkele mens kon langer balletje spelen dan Claxon!

Of messchien hebben jullie zijn verhaal gehoord. Het verhaal van een hond, gezegend met de naam "Tyfoon van de Demerbron" veranderd door de mensen van Hachiko met hun ietwat apart gevoel voor humor in het veel minder prozaïsche "Claxon"... Wat ons op regematige tijdstippen confronteerde met allerhande grapjassen die luid begonnen "tuut tuut" te doen...

Een hond gekozen om tot hulphond opgeleid te worden, di de volledige opleiding zou afmaken en dan op de stage faalde omdat hij niet in alle omstandigheden echt stressbestendig kon zijn. Bij het overhandigen van de andere hulphonden viel hij op die manier tussen de plooien van het net in een conflict tussen Dyadis en Hachiko. E nadat op die plechtige overhandiging ieder gastgezin van de "D-lichting" weigerde de honden af te staan zonder een oplossing voor Claxon, verkregen we dat Dyadis ons alsnog (volgens afspraak) als gastgezin de eerste keus gaf en we de afgewezen hond zelf mochten opvangen. Lieve vrienden, we hebben jullie nooit genoeg kunnen bedanken voor jullie steun op dat moment. Ze heeft ervoor gezorgd dat we acht jaar lang de meest fantastische kameraad in ons gezin hebben gehad: zachtaardig voor groot en klein, speelvogel en troost, bewaker (één diepe "WOEF" volstond steeds) maar ook therapeut voor al die mensen met een fobie voor honden.

Altijd statig en waardig, kende hij eigenlijk maar een zwakte: eten... Handig als je leert hoe je kasten moet openmaken (om dan aan de zak hondeneten te zitten). Tweemaal heeft hij zich met zijn vriendinnetje "Folie", onze tweede hulphond-in-opleiding, zo vol gepropt dat je de brokjes door zijn vel kon tellen! Plezant als Caroline tijdens de Gentse Feesten sessie weer eens zo'n legendarische en gevreesde ingeving krijgt en de begeleiders hun hond laat roepen... Jammer voor ons eergevoel dat er nu net een hamburgerkraam stond tussen Caroline en ons...

Lieve Claxon, we missen je nu al. Je laat een leegte achter die we langzaamaan met mooie herinneringen moeten trachten op te vullen. Geen strandwandeling zal nog dezelfde zijn, elk balletje zal jouw naam dragen, geen enkele knuffel zal kunnen troosten als jij. Aan wie moeten we nu al onze zielenroerselen kwijt? Kijk je eens naar ons bij de volgende regenboog? Wij zullen je daar zoeken...

Bedankt Viviane,Caroline en alle andere vrienden bij Hachiko voor alles wat jullie in ons leven hebben gebracht. We weten dat onze Clax ook in jullie herinnering zal blijven leven.

Lanse,Silke,Petra en Arne Peleman

De regenboogbrug