Gentle
Rond 30 januari, mijn verjaardag, begon Gentle trager te worden. Ik vertrok naar mijn nazorg-afspraak op Hachiko een beetje tegen mijn zin, omdat Gentle en ik het beiden lastig hadden. Omdat het neit zo goed met hem ging had ik een dubbele afspraak gemaakt en aan Viviane, de dierenarts , gevraagd om Gentles bloed te prikken en te controleren. Onder de strenge blik van Caroline en de onzekere blik van mij vielen de oefeningen tot halverwege nog goed mee. Alsof hij wist dat er iets belangrijks te doen viel. Of ... alsof hij het nog één keer wou tonen. Gentle, mijn flinke jongen, mijn werker! En plots ging alles ineens veel minder. We besloten te stoppen en eerst de resultaten van de onderzoeken af te wachten.
De oncoloog stelde vast dat Gentle acute leukemie had. Na anderhalve week chemotherapie en cortisone legde mijn man Gentle op mijn bed. Wij wisten dat hij stervende was. We hebben Mama Christine, zijn voormalig gastgezin, en Viviane nog gebeld. Ze kwamen net te laat. Maar dat laatste uurtje samenzijn wa zo wonderlijk! Hij dronk nog wat, draaide zijn kopje naar mij en legde het op mijn knieën en keek mij nog tweemaal aan. Ik zei: "Ga maar slapen jongen, je hebt zoveel voor mij gedaan." En hij vertrok naar zijn plekje aan de regenboogbrug, waar hij wacht op ons bij onze Schepper.
Er is veel dankbaarheid in ons hart: in de eerste plaats voor Gentle zelf, voor trouwe Mama Christine en voor alle medewerkers van Hachiko.
Nu kom ik niet meer in aanmerking voor een hulphond, mijn toestand is zoveel veranderd. Dit doet pijn omdat het weer een stap achteruit is. Maar elk moment wordt mijn puppy Dreamer geboren, een huishondje dat hopelijk de leegte zal vullen. Duimen jullie mee voor het nieuwe leven? En denk af en toe eens aan mijn trouwste vriend Gentle.
Veel liefs trouwe vriend
Tine