Getuigenis: Chassis van Kristoff  

Wie zei er ook weer dat alle blondjes dom zijn? Dat is buiten Chassis gerekend, zeker?

Chassis en ik hebben besloten om dan toch maar eens iets schrijven. We zijn overeengekomen om 't als volgt te doen. Chassis gaat met mij op stap en levert mij de nodige anekdotes voor dit verhaal. Thuis zet ik mij achter de pc en begin te schrijven terwijl zij in haar mandje naast mij ligt te slapen. Eigenlijk, feitelijk, in den foend ... nu ik erover nadenk ... is 't geen eerlijke taakverdeling. Maar ja, met vrouwen valt niet te discussiëren, hé.

't Idee om ooit een hulphond te hebben houdt me eigenlijk al heel lang bezig. Reeds van jongsaf ben ik gek op honden. Mijn grootouders hebben altijd Duitse herders gehad en ik ging daar regelmatig mee spelen. Mijn grootste frustratie was evenwel dat ik nooit zo'n pup mee naar huis kreeg. Dat vonden ze immers te gevaarlijk wegens mijn ziekte. Ik heb nl. een zeldzame beenderziekte waardoor ik zeer gemakkelijk iets breek en waardoor mijn spieren niet zo goed ontwikkeld zijn. Ook mijn ouders vonden een eigen hond lange tijd te riskant. Tot we via onze notaris eigenlijk vrij toevallig aan een zwarte Labrador pup raakten, onze Lady.

Lady was voor mij het levende bewijs dat mijn ziekte en een eigen hond wel degelijk samengaan. 't Probleem met Lady was en is evenwel dat ze niet voldoende getraind is om haar zonder hulp goed te kunnen "sturen". Ze luistert behoorlijk, op voorwaarde dat ze niet te veel afleiding heeft en in een goede bui is. Maar alleen met haar gaan wandelen is er b.v. niet bij. En toen las ik in juni 1994 een artikel in de krant ... over een vereniging uit Merelbeke die HACHIKO heette, honden opleidde voor rolstoelgebruikers en hen ook hielp met het heropvoeden van honden die ze reeds hadden.

En dus had ik een paar weken later een onderhoud met een zekere Caroline Thienpont, in de eerste plaats om te kijken of Lady nog iets kon bijgeleerd worden. Al snel bleek dat haar gehoorzaamheid nog wel wat kon verbeterd worden, maar dat het aanleren van nieuwe dingen gezien haar leeftijd - ze was toen al 7 jaar - vrij moeilijk zou zijn. Caroline stelde me toen voor om, ook al voldeed ik niet helemaal aan de voorwaarden (mijn spieren zijn niet genoeg ontwikkeld om af en toe een ruk aan een leiband te geven), toch maar eens een aanvraag in te dienen voor het krijgen van een hulphond.

Zodoende diende ik een aanvraag in bij die andere Belgische vereniging die zich bezighoudt met hulphonden en die ik hier verder niet meer zal vernoemen maar waarvan de naam begint met D... Aanvankelijk werd mijn aanvraag goedgekeurd maar zo'n 1,5 jaar later kreeg ik opnieuw een brief waarin stond dat de evaluatiecommissie mijn dossier nogmaals had bekeken en dat ik deze keer was afgekeurd, vnl. omdat ze het risico te groot vonden dat de hond mij zou bezeren. Terug naar af dus.

Ik had de gedachte om een eigen hulphond te hebben al zo'n beetje opgegeven tot ik eind '96 opnieuw bezoek kreeg van Caroline. Ze vertelde me dat er op dat moment een hond in opleiding was die oorspronkelijk eigenlijk ging afgekeurd worden omdat "ze", 't was een teefje, een vorm van HD had. Maar omdat die HD volgens specialisten best onder controle te houden was en omdat het zo'n kalme en gehoorzame hond was, ging HACHIKO 'm voorlopig toch verder opleiden. De hond mocht alleen geen te extreem grote inspanningen doen en daarom dacht Caroline dat ze misschien wel bij mij zou passen.

Omdat ik al eens een serieuze teleurstelling had opgelopen, durfde ik echter nog niet te veel te hopen. Toch leek de opleiding verder goed te gaan en eind '97 vroeg Caroline me of ik klaar was om de stage met Chassis, want zo heette de hond, aan te vatten. Ook toen was de situatie nog erg onzeker. Mijn fysieke toestand was op dat ogenblik erg slecht en ik twijfelde of ik zo'n stage wel zou aankunnen. Maar met een grote dosis wilskracht en de nodige pijnstillers besloot ik toch maar de uitdaging aan te gaan.

Toen kwam eigenlijk een eerste belangrijk moment. In december '97 kreeg ik voor het eerst het blonde Labradorteefje van ongeveer 2 jaar oud te zien dat later waarschijnlijk mijn vaste partner zou worden. Ik herinner me nog goed 't moment waarop Caroline, na wat theoretische uitleg zei: "En nu ga ik jouw hond halen." De woorden "jouw hond" maakten een diepe indruk op mij.

Ik moet evenwel bekennen, de stage viel in 't begin erg tegen. Ik had Caroline al vaak met de honden zien werken en het leek allemaal zo eenvoudig. Die honden kregen een bevel en deden netjes wat hen werd opgedragen. Ik dacht: die hond is goed getraind, dus ik leer gewoon netjes die commando's van buiten, ik geef die hond een bevel en die zal me wel gehoorzamen. Maar zo werkt dat dus niet. Nu weet ik dat er heel wat meer komt bij kijken, zoals bv. een goede intonatie, het leggen van de juiste klemtonen, een correcte plaatsing, enz...

Tijdens de eerste stagelessen reageerde Chassis nauwelijks op wat ik zei of deed. Ze keek me zelfs bijna niet aan maar bleef de hele tijd met haar ogen Caroline volgen. Ik dacht bij mezelf: dit lukt me nooit. Ik stond daar maar te brullen van sit, debout, af, enz... en die hond keek me aan met een blik van: waar heeft die gek 't in hemelsnaam over? Naarmate de lessen vorderden ging het echter steeds een beetje beter. Na verloop van tijd begon ze te beseffen dat ze bij het commando "knie" haar poten niet op mijn tafel maar op mijn speciale plankje moest zetten, legde ze af en toe haar kopje op mijn tafel toen ze naast me op de bak lag, slaagde ik erin om haar dingen te laten apporteren, haar een kastje te laten openen, het licht te doen aansteken, ...

Toen kwam er een tweede belangrijk moment. Na zo'n achttal lessen zei Caroline me dat ze in februari, voor ze op stage naar de Ardennen vertrok, een dagje met Chassis bij mij thuis ging komen oefenen. En als alles die dag naar wens verliep, mocht Chassis blijven ... En gelukkig verliep alles vrij vlot. Maar zelfs toen waren nog niet alle hindernissen van de baan. Chassis en ik moesten verder blijven oefenen, we mochten nog niet samen op uitstap en ook dan ging er af en toe nog wat mis ... zoals die keer dat Chassis een commando verkeerd begrepen had en opeens boven op mijn bed sprong. Als bij wonder stond ze met haar poten net over mijn lichaam en heeft ze me toen niet bezeerd. Ik weet niet welke engelbewaarder me toen geholpen heeft maar ik ben hem of haar (ik weet niet welk geslacht engelbewaarders hebben) nog steeds dankbaar. Na dit voorval belde ik 's avonds met een bang hart Caroline op uit schrik dat ze Chassis direct bij me zou komen weghalen.

Een derde belangrijk moment beleefde ik op 20 en 21 maart. De twintigste beleefden Chassis en ik onze vuurdoop in de grote, boze buitenwereld. Samen met Caroline gingen we die dag naar de GB, een restaurant, een plaatselijke winkel en de cinema. Ik was vrij onzeker maar Chassis deed 't beter dan ik had durven hopen. Ik had bv. nooit gedacht dat ze in de GB gewoon zonder leiband naast mij zou blijven lopen. Dan was er de ultieme test op de eenentwintigste, het grote examen. Het theoretisch gedeelte in de voormiddag verliep vrij vlot maar voor het praktisch gedeelte in de namiddag was ik vrij zenuwachtig. Nooit legde ik immers een examen af waarbij de inzet zo groot was... het al dan niet krijgen van een levenspartner die 24 uur op24 voor je klaar staat. Door de zenuwen ging er dan ook af en toe wat mis: de spring ging niet zo goed, Chassis at een paar koekjes op terwijl ze dat eigenlijk niet mocht, enz...

Maar het merendeel van de oefeningen deed ze vrij vlot en rond 15 u. viel eindelijk het grote verdict. Chassis en ik waren geslaagd voor ons examen en Oswald mocht haar aan mij overhandigen. Door de euforie en de spanning besefte ik pas een paar dagen later wat er dat weekend allemaal juist gebeurd was. Chassis was nu definitief "mijn" hond en ze konden haar niet meer van me komen afpakken.

Zeggen dat sinds de komst van Chassis mijn leven compleet veranderd is, is eigenlijk ietwat overdreven. Ik ben nog steeds dezelfde persoon gebleven, ik zit nog regelmatig met pijn en moet nog vaak pijnstillers nemen. Maar mijn levenskwaliteit en levensvreugde zijn er wel fors op verbeterd. Vroeger gebeurde het wel eens dat ik een paar dagen na elkaar het huis niet uit kwam. 't Was slecht weer, ik had veel pijn ... ik had er gewoon geen zin in. Maar nu moet en wil ik gewoon iedere dag eens buiten ... Chas moet toch eens een wandelingetje kunnen maken en in tegenstelling met Lady kan ik dat aan niemand anders overlaten. Af en toe gebeurt het zelfs wel eens dat ik alleen een wandeling ga maken. Iets wat ik vroeger nooit deed want wat als bv. mijn elektronische rolstoel in panne zou vallen. Nu ben ik er vrij gerust in, ik heb nl. mijn GSM én mijn hond bij me.

De komst van Chassis heeft een aantal praktische zaken voor me vergemakkelijkt. Met haar kan ik nu "zelf" het tuinhekje en een deur openen, de telefoon van het basistoestel nemen, iets oprapen dat gevallen is, een pakje koeken uit de kast halen, 't licht aansteken, enz...

Maar vooral op sociaal vlak heeft haar komst een en ander veranderd. Als ik vroeger ergens binnenkwam, keken de mensen direct naar de rolstoel. Nu kijken ze eerst naar de hond en DAN PAS naar de rolstoel. En je ziet opeens ook veel meer blije gezichten. Als ik bv. met Chassis ergens in een wachtzaal of een restaurant zit, glimlacht iedereen die passeert. Ook het aanknopen van een gesprek met vreemden wordt veel gemakkelijker. Mensen zitten vaak eerst een tijdje naar Chassis te kijken en trekken dan toch hun stoute schoenen aan: "Wat een mooie hond zeg ... en hij blijft zo mooi liggen ... hoe oud is hij ... waar komt hij vandaan... " enz.

Het allerleukste aan leven met een hulphond vind ik dat je eigenlijk altijd een vaste partner bij je hebt. Iemand die je overal volgt waar je ook heen gaat, die nooit klaagt, die je helpt als dat nodig is en die je nooit in de steek laat. Na verloop van tijd merk je dat de hond zijn baasje en diens gewoontes echt heel goed leert kennen. Als ik 's middags een beetje te lang wacht om te gaan wandelen, hoor ik soms plots een harde klap ... Chassis heeft zich op een niet al te zachte manier tegen mijn kamerdeur gelegd om me duidelijk te maken dat 't nu toch stilaan tijd wordt om te gaan wandelen. Als ze me de telefoon komt brengen, strekt ze haar nek een beetje verder uit omdat ze weet dat ik de telefoon laat vallen wanneer ze 'm te dicht tegen de rand van mijn tafel brengt. Toen ik in het begin met haar wegging en haar een vooruit, keer om, recule moest laten doen, ging dat vrij moeilijk maar nu gaat het bijna automatisch.

Af en toe, wanneer ze met haar voorpoten op m'n plankje staat, strekt ze zich ook een beetje en geeft ze me een paar likjes in mijn aangezicht. Alsof ze wil zeggen: "Bedankt, baasje, dat je zo goed voor me zorgt.". Dat is trouwens nog iets nieuws in mijn leven. M'n hele leven lang heeft iedereen al voor mij gezorgd. En nu heb ik zelf de verantwoordelijkheid over een ander levend wezen en ben ik het die voor haar moet zorgen. Ik moet zorgen dat ze op tijd haar eten krijgt, dat ze op tijd haar spuitjes en zo krijgt, dat ze niet onverwachts onder een auto loopt, enz... In 't begin is dat wel even wennen, als je steeds met vanalles moet rekening houden. Maar uiteindelijk krijg je er zoveel voor terug.

Ondanks het feit dat Chassis eigenlijk nog maar een relatief korte tijd bij mij is, zou ik nog zoveel verhalen kunnen vertellen. Maar ik wil de andere mensen ook nog de gelegenheid geven om te schrijven.

Groetjes van Kristoff & een flinke bonjour van Chassis.

<Getuigenis