Getuigenis: Eiko van Daphné
Laatst kwam ik op de Meir in Antwerpen het gastgezin van Evita tegen. Die mevrouw wist nog dat Eiko zo koppig was en Evita altijd 'pestte' (misschien was Evita wel gewoon een watje?). Het verwonderde haar een beetje dat Eiko een hulphondje geworden was en ik zei: "Koppig hondje bij koppig baasje, zeker?" 't Is eigenlijk nog waar ook! Maar intussen is Eiko toch al meer dan 2 jaar bij mij. Onlangs werd ze 5 jaar. Als ik het goed heb is dat 35 in mensenjaren, en dan te zeggen dat ze volgens mij nog altijd bang is in het donker...
Onze knuffelsessies zijn zááálig, vooral als het buiten koud is. Gezellig op de grond, gaan we dan voor de haard zitten. En dan tv kijken terwijl Eiko daar ergens tussen mijn 3 dekens en 5 kussens aan 't stikken is. Na een beetje gespartel laat ik haar gaan en dan kijkt ze me aan met een blik van: "Hola, mijn lichaamstemperatuur is 38° en geen 250°!"