Getuigenis: Hachi van Claudine

"De eerste Belgische hulphond"

Ik heb een hechte band met mijn hond Hachi.Hij kent elke aarzelende beweging die ik maak.Ik hou zielsveel van hem.

's Ochtends worden we samen wakker. Hij volgt me overal, alsof hij zeggen wil: "Ik laat je nooit alleen!". Als ik iets laat vallen, kijkt hij me even aan en raapt het meteen op. Het is alsof hij zo wil duidelijk maken: "Zie je wel, ik ben bij je om je te helpen!"

Annie en ik zijn onafscheidelijk. Waar ik ga, gaat ze mee, dus ze is nooit alleen thuis. Bijna een jaar zijn we nu samen. Ik had nooit gedacht dat ze mijn leven zo ingrijpend zou veranderen.

Wanneer de postbode langskomt, wacht Hachi hem bij de deur op en neemt de post aan. Dan komt hij rustig alles bij me brengen.

Als we samen boodschappen doen, negeren de mensen me niet zo snel meer. Soms bieden ze zelfs hulp aan, wat vroeger niet het geval was. Hachi helpt me om alles te dragen en geeft de pakjes aan de winkeljuffrouw. De mensen kijken geboeid toe en hebben meer respect voor mij, de gehandicapte dame. Het gaat nu veel makkelijker om contacten te leggen.

Terwijl ik dit schrijf, ligt hij aan mijn voeten. Hachi betekent alles voor me. Wij begrijpen elkaar, we zijn bondgenoten. Het enige wat ik nog zeggen kan, is:

"IK HOU ZIELSVEEL VAN HEM!'

Claudine