Getuigenis: Inca van Jean-Pierre
Hoe stellen Jean-Pierre en Inca het ondertussen, na zo ongeveer negen maanden samen zijn? Uitstekend, dank u! Soms met wat vallen en opstaan, maar eigenlijk gaat het prima. Wat had u anders gedacht, als ze van zo twee bollebozen samen een "perfect" koppel maken?Een van de moeilijkste dingen is aan de mensen uitleggen dat een hulphond niet zomaar een hond is en dus niet zomaar gestreeld en geknuffeld mag worden. Dat hulphonden beloond worden voor het uitvoeren van een commando en niet vooraf. Dat wij als mensen toch óók eerst moeten werken vóór we omwille van onze inzet en ons geduld worden beloond. De moeilijkste klanten om zoiets aan uit te leggen, zijn mensen die denken dat ze alles van honden afweten. Vertel die maar eens dat onze honden zijn opgeleid om ons te helpen en dat je ze pas beloont als ze hun taak naar behoren hebben uitgevoerd&
Ook in dat opzicht ben ik heel blij dat we niet zomaar een viervoeter mee naar huis hebben gekregen, maar dat we onszelf moesten bewijzen tijdens de stage. Je leert er immers pas al doende voor zorgen. Je leert hem in allerlei omstandigheden onder controle houden. Je leert het beste uit jezelf en uit de hond naar boven halen (al durft dat wel eens tegenvallen!). Je leert hem stimuleren om opdrachten zo goed mogelijk uit te voeren. En daarbij is vertrouwen heel belangrijk. Want als de hond voelt dat je 100 % in hem gelooft, krijg je er zowat alles van gedaan, al kost het ene al wat meer moeite dan het andere. Maar uiteindelijk mag je ongelooflijk veel van zo'n hond verwachten. Als je maar genoeg tijd maakt om hem iets te leren en er intens mee bezig te zijn. Er zijn er problemen, dan kan je nog altijd terecht bij Caro en Co in het opleidingscentrum, waar je altijd met de glimlach wordt ontvangen.
Om niet hopeloos achterop te raken en je kennis af en toe wat aan te scherpen, is het natuurlijk goed om af en toe eens aan een demonstratie mee te doen. Dan pas merk je hoeveel je eigenlijk al van die commando's bent vergeten. Je kunt er dus altijd wel iets van opsteken. Tijdens zo'n demonstratie staat er altijd wel iemand verbaasd te kijken naar hoe je er, ondanks je lichamelijke beperkingen, in slaagt je hond te besturen. En het doet deugd als je persoontje weer eens in een ander daglicht wordt geplaatst. Mensen spreken je aan omwille van die "prachtige hond" die naast je loopt. En zo'n gesprek gaat ook al snel over andere dingen, alsof je elkaar al jaren kent. In deze moderne computertijden wordt je hulphond zo een middel om sociale contacten te leggen.
Zelf heb ik mijn eerste demo meegedaan in Veurne. Amai, wat ging dat daar worden? Wij samen wat onwennig dat podium op. De "gewone" commando's gingen vlot, maar daar ging je het hebben: een koekje apporteren? Dat hadden we nog nooit gedaan, en ik wist niet wat ik kon of mocht verwachten. Ik nam me meteen voor om daar straks thuis nog flink op te oefenen. Maar eerst met wat vindingrijkheid en improvisatie die demo toch tot een goed einde gebracht. En weer heel wat over mezelf en over Inca geleerd: wat kon mijn hond zo nog allemaal dat ik tot nu toe niet wist? Als we nu samen de deur uitgaan, oefenen we ondertussen zoveel mogelijk commando's. Kwestie van nuttig bezig te blijven en de band tussen hond en baasje verder te versterken. Zo worden Inca en ik als het ware één: de ene vult de andere aan...
Toen ik samen met Inca werd uitgenodigd in enkele scholen om in het kader van de lessen te komen vertellen hoe wij voor elkaar zorgden, deed het me plezier te zien dat kinderen die bang waren van honden toch de moed vonden om Inca te strelen en zo hun schrik een stukje te overwinnen. Ze zaten geïnteresseerd en met respect te luisteren. En naderhand duizend-en-één vragen stellen, natuurlijk! En dan onder begeleiding van de juf bedenkingen neerschrijven en een mooie tekening maken over hun kennismaking met een hulphond en zijn baasje. Dat zo'n ervaring blijft hangen, blijkt als ik iemand van die school tegenkom. Dan zeggen ze zelf: "Die hond mag je niet strelen, eerst vragen aan meneer!"
dWat ten slotte ook duidelijk opvalt na een stage, is dat het Hachiko-team je anders gaat benaderen. Je legt contacten waar je vroeger niet eens aan dacht, en je gaat deel uitmaken van een groep vrienden. Dankzij Inca, is er met heel wat mensen intussen een vriendschap, een samenhorigheid en een gevoel van verbondenheid gegroeid.
En dat is ook iets waar je aan werkt in de loop van de verschillende activiteiten, prettige of minder prettige. Wanneer je zo een groot aantal hulphonden samen ziet, bv op een begrafenis, doet dat iets. Dan voel je die vriendschap voor elkaar. Dan besef je dat je elkaar steunt om te geraken waar je wil geraken. Dan is er dat begrip voor elkaar, ook als het eens wat minder gaat. Dan weet je dat er ook met jou rekening wordt gehouden.
Maar er wordt gelukkig ook veel plezier gemaakt samen. Op demonstraties, op een hulphondencafé valt er altijd wel iets te beleven. Je kunt er altijd wel iets meemaken, maar het blijft steeds leuk, en dat is ook de bedoeling. Samen met Inca, hoop ik dan ook dat er nog veel hondenvrienden bij mogen komen en dat ieder zijn plaatsje vindt in Hachiko.Jean-Pierre en Inca