Iets meer dan twee jaar geleden, deed Nicole haar aanvraag voor een hulphond. Nicole lijdt aan een agressieve vorm van Multiple Sclerose. Op het moment van haar aanvraag kon Nicole moeilijk praten en was ze rechts bijna volledig verlamd. Toch durfde Caro haar een kans te geven. Ze bracht Jeti, een prachtige Golden Retriever, en Nicole samen. Na een moeilijke stage met veel vallen en op-staan, kreeg Nicole "haar" Jeti mee naar huis. Haar leven veranderde compleet. Samen met Jeti, ging Nicole naar de markt, ging ze boodschappen doen en bezocht ze vrienden. Allemaal dingen die ze voordien nooit deed. Jeti en Nicole werden stilaan een begrip in ons dorp.

Helaas kent MS geen medelijden. Na een opstoot van de ziekte, werd Nicole eind vorig jaar opgenomen voor een behandeling. Jeti ging zolang terug naar zijn gastgezin, de familie De Buck (prachtmensen zijn dat!), in de hoop snel weer bij zijn baasje te zijn. Maar wat een therapie van vier weken zou worden, is ondertussen zes maanden geworden. En er valt niet meteen beterschap te verwachten. De toestand van Nicole verslechterde snel (maagsonde, blaassonde, links ook verlammingsverschijnselen).

Op haar verjaardag (23 maart) had ik met het personeel van het ziekenhuis in Vilvoorde afgesproken dat Jeti even op bezoek zou komen. Nicole had die dag hoge koorts en heeft Jeti niet gezien. Toch zal ik de houding van Jeti niet snel vergeten: hij ging haast óp haar bed liggen om te kunnen tonen dat hij eindelijk terug was! Ik sprak toen met Mieke van het gastgezin en vroeg haar of het niet beter was om Jeti terug te brengen naar Hachiko. Hij kon immers meer van nut zijn voor iemand anders die een hulphond nodig had. Mieke vond dat ik die beslissing best nog even kon uitstellen. En ik ben blij dat ik haar raad heb opgevolgd...

Eind mei verbeterde de situatie van Nicole een klein beetje, zodat ze terug kon naar de MS-kliniek in Melsbroek. Ik vroeg daar of het mogelijk was Jeti op bezoek te laten komen. In eerste instantie kon dat niet omdat er geen honden in de kliniek toegelaten werden. Tot ik begin juni telefoon kreeg van de verpleging: Jeti mocht op bezoek komen! Ik ben hem dan ook onmiddellijk gaan ophalen bij het gastgezin in Wervik. Het moment dat Nicole Jeti terugzag, was onvergetelijk: haar ogen, die tot dan toe dof en verstard waren, kregen hun glans terug. Ze deed moeite om hem te kunnen aaien en probeerde zijn naam uit te spreken, wat na een paar pogingen zelfs lukte!

Sindsdien woont Jeti weer bij mij en gaan we minstens twee keer per week bij Nicole op bezoek. Onlangs vertelde de verpleging me dat er duidelijk verbetering is sinds de dag dat Nicole Jeti terugzag. Nicole is weer veel alerter en heeft blijkbaar de moed gevonden om verder tegen haar ziekte te vechten. Ze is ook bijzonder fier dat Jeti nu binnen mag op de kamer, iets waar zij vroeger zo voor gestreden heeft…

Jeti is voor Nicole geen hulphond meer en zal dat waarschijnlijk ook nooit meer kunnen zijn. Jeti heeft nu een andere, misschien zelfs nóg grotere waarde voor Nicole. Ook de andere patiënten kijken uit naar de komst van Jeti. Ik hoop dan ook nog lang met hem op bezoek te kunnen gaan.

Terwijl ik dit aan jullie vertel, ligt Jeti naast me. Af en toe zucht hij diep, alsof hij wil zeggen dat het allemaal wel OK is. Hij heeft zich wonderwel aan zijn nieuwe situatie aangepast, ook al zit hij nu vaker alleen. Maar soms gaat hij naar mijn ou-ders, en ook daar is zijn aanwezigheid bijzonder waardevol. Mijn vader lijdt aan het Syndroom van Hunttington (een spierziekte die het lichaam steeds doet bewegen). Als Jeti er is, wordt mijn vader veel rustiger.

Wat zo’n hond allemaal niet kan doen, wonderbaarlijk toch!

Willem