Getuigenis: Josine en Albert  

Toen ik hoorde dat Hachiko bestond, had ik weer hoop gekregen. Met het nieuws dat ik reserve stond voor de eerstvolgende stage was ik al heel blij. En een paar dagen later wist ik dat ik mocht meedoen. Wat was ik gelukkig!

In het begin van de stage wou ik heel graag Jazoo. Maar het werd niet zo. Het is Josine geworden en daar ben ik nu eens zo blij mee

Vanaf het moment dat Josine thuis was, kwam ik meer buiten en viel ik ook minder. Ik doe nu ook graag boodschappen (en vroeger nooit).

Ik heb ook al wat afgezien met Josine. Altijd als het geregend heeft, wil ze een modderbad nemen. En dat is niet altijd even leuk. Onlangs ging ik wandelen aan de dijk. Daar liet ik haar los. Eerst liep ze mooi naast mij en daarna schoot ze de wei in, maar ze bleef met haar cape hangen aan de prikkeldraad. Ze scheurde zich los en ging dan voor de zoveelste keer een modderbad nemen. Die vrouwen toch!

Toen we thuis kwamen kregen we direct onder onze voeten van het vrouwke omdat er overal gaten in de cape van Josine zaten. Daar was ze niet blij om. Maar dat ging nogal vlug voorbij.

Eén ding wil ik nog aan iedereen zeggen: maak nooit een keuze afgaand op het uiterlijk.

Vele groetjes van Albert en vele likjes van Josine

Getuigenis