Mijn naam is Glenn Conings en ik leef sinds augustus 2001 samen met Jumbo, mijn lieve Hulphond. Ik ben 12 jaar en heb het moeilijk met mijn armen en benen (C.P.), daarom verplaats ik me in een elektrische rolwagen. Ook mijn spraak is voor vele mensen niet zo duidelijk. Tijdens de kennismaking op Hachiko wisten we dan ook niet of het zou lukken. Ik besef maar al te goed mijn beperkingen en ik heb grote bewondering voor de mensen die mij geholpen hebben. Hun bekwaamheid, doorzetting en motivatie en ook de liefde die ze uit mens en dier halen.

Ik ga graag weg met mijn vrienden. Nu kan dat allemaal. Jumbo betaalt voor mij aan de kassa en raapt vele dingen voor me op. Ook mijn handigheid is beter geworden. Ik doe ook veel meer moeite om me verstaanbaar te maken en dat lukt nog ook. We hebben er samen hard voor gewerkt. Jumbo heeft me vaak aangekeken met vragende ogen, maar we zijn er samen gekomen. We begrijpen elkaar nu met weinig woorden.

Vroeger keken de mensen me na en hadden schrik om me aan te spreken. Ze vroegen dan ook alles aan mijn ouders. Nu voeren ze een gesprek met mij. Hij mag sinds kort ook mee naar school gaan en daar helpt hij me om naar de therapie te gaan enz…

Maar… het mooist van al is dat Jumbo mijn dikke vriend is!
Laatst vroeg iemand "Wie is je beste kameraad?" Ik kon geen enkele naam zo snel en spontaan antwoorden als: "JUMBO!" Mijn mama herhaalt dat nog vaak, maar het is gewoon zo. Ik denk dat dit duidelijk is!

Glenn van Jumbo

Mama over Glenn en Jumbo

Voor wie Glenn nog niet zo goed kent: Glenn is een lieve jongen van 11 met een motorische handicap aan de vier ledematen. Hij is altijd zeer afhankelijk geweest van ons, zijn ouders. Omdat hij heel intelligent is en zich terdege bewust van zijn beperkingen, was hij enorm gemotiveerd voor een hulphond. 

Tijdens de stage was het niet altijd makkelijk: in de theorie was Glenn als de beste, maar hij had vaak problemen met zijn plaatsing in de praktijk. Ze hebben dan ook dikwijls op hem gevit (met de beste bedoelingen, hoor!) en zwaar gezweet, denk ik. Toch hebben ze hem altijd weer verteld dat ze in hem geloofden. En zo zagen we Glenn en Jumbo van dag tot dag groeien. Glenn is ook sterker en zelfzekerder geworden. Hij heeft nu een eigen mening. We waren dan ook enorm blij toen we Jumbo mee naar huis kregen! 

Thuis zijn ze onafscheidelijk geworden. Het is alsof ze op elkaar inspelen: Jumbo vangt de gebreken van Glenn voor een deel op. Laat Glenn zijn vork vallen, dan raapt die lieve hond die al bijna automatisch op om ze aan Glenn te geven. Vroeger kon Glenn zijn handen niet gebruiken. Nu doet hij Jumboke zelf de leiband aan! De hond opent de deuren voor Glenn, en dan roept hij naar mij: "Mama, ik ga eventjes wandelen met mijnen Jumbo!" Fier roep ik dan terug: "Ja jongen, ga maar." Overgelukkig kijken we de twee vrienden na en denken: "Wat is het leven mooi!" En we weten dat dit nog maar een begin is...

Michèle, mama van Glenn