Het werd een drukke periode, want op korte tijd moesten wij een brok theorie- en praktijk-oefeningen verwerken om alle commando’s juist aan te leren. Maar er waren ook veel gezellige momenten en we hadden een toffe groep. 

Op 10 februari kon ik trots naar huis gaan mét mijne Kubus en een hoop toffe herinneringen.Sindsdien voel ik mij overgelukkig.

Dat deze hond mij veel hulp en plezier zou bezorgen wist ik wel van tevoren, maar dat je er zo’n band mee kreeg, had ik niet verwacht.In de Hulphondengazet van juli vertelde Karine ons hoe Iota haar leven veranderde. Ik voel nu perfect aan wat het voor haar betekent want ik ervaar dit ook…Bovendien is het echt fantastisch om te zien hoe anderen reageren op Kubus. Zelfs mensen die ik vroeger nauwelijks kende, spreken me nu aan en stellen vragen over hem. Het is echt een ander leven.

Ik hou veel van de natuur en kan ervan genieten om gewoon in de tuin te zitten en naar alles te kijken en luisteren. Ook op dat punt heb ik het ontzettend getroffen met Kubus. Hij ligt dan aan mijn voeten en volgt aandachtig elke beweging en ieder geluid. Af en toe maakt hij een wandeling rond de tuin om te zien of alles nog in orde is, of hij springt overeind als een kat van de buren op zijn domein komt. Maar als ik toevallig iets laat vallen - een lepeltje, een pen, een tijdschrift - dan is hij er direct om te reageren op een” zoek-apport” en brengt hij, zonder morren, alles terug. Hij is een echte vriend en ik vertel hem ook alles. En die geduldige blik dan!

Onlangs zei ik tegen hem: “Kubus, jij bent een hond, maar je bent eigenlijk méér mens dan sommige mensen.” 

Het is gewoon zalig om Kubus bij mij te hebben! Dank aan alle mensen van Hachiko én aan Els, Christophe en Arthur van zijn gastgezin om van Kubus zo’n schat te maken!

Ludwine