Getuigenis: Kwiek van Sandy
Sinds kort ben ik, Sandy, het baasje van Kwiek. Op de eerste zaterdag van juni ben ik op Hachiko met de cursus begonnen. Met Kwiek mocht ik die dag als allerlaatste oefenen. Het klikte direct tussen ons: hij reageerde heel ontspannen en was bijzonder fier als hij een opdracht mocht uitvoeren. De derde zaterdag van de stage was het dan zover: na de lunch gaven ze Kwiek aan mij en zeiden dat we een goed koppel zouden vormen. Dolgelukkig was ik!
De volgende zaterdagen verliep alles best vlot. Enkel als Kwiek een plasje moest gaan doen, bracht hij alle blikjes mee die schoolkinderen tussen de struiken hadden achtergelaten. Later zou hij precies hetzelfde doen met alle appels die hij op het plasplein van het MPI vond…
Het MPI was de locatie voor onze stageweek, die op de eerste dinsdag van augustus begon. Het was zwaar, maar wel de moeite waard! We hebben in die week hard gewerkt, maar ook veel gelachen én… mogen knuffelen in de zetel. De eerste nacht hebben we maar weinig geslapen: Kwiekje kwam mij constant wak-ker maken. Daardoor was die eerste dag voor mij eigenlijk ook de zwaarste. Hoewel, op zaterdag zat de schrik voor het examen van de dag daarna er goed in. Maar uiteindelijk viel het zondag allemaal wel mee, al moesten we tot ‘s avonds wachten om te weten of we nu samen naar huis mochten vertrekken of niet. En ja hoor, Kwiek mocht mee met mij! Ik weeral dolgelukkig, hoewel het nog wel een tijdje heeft geduurd vóór alles écht doordrong…
Die laatste avond zijn we dan nog iets gaan eten met alle mensen met wie we daar op stage samen waren. Die mensen hebben mij en mijn medestagiairs verzorgd, gesteund, aangemoedigd, … Be-dankt iedereen!
Toen we thuiskwamen, moest Kwiek toch alles eerst eens gaan afsnuffelen. Blijkbaar vielen zijn eerste indrukken wel mee, want hij bleef er allemaal nogal rustig onder. Op mijn kamer ging hij wel direct met Teigetje aan de haal, maar die heb ik dan maar snel gerecupereerd. Alles verliep vlot. Zelfs het opentrekken van schuifdeuren had Kwiek snel onder de knie. Alleen het plaspleintje in onze tuin bleek een probleem: Kwiek weigerde zijn behoefte te doen op dolomiet. Na twee weken allerlei trucs uitproberen (zoals plasjes en drolletjes opvangen, hè Bruno?), hebben we de dolomiet dan maar vervangen door een graspleintje. En nu gaat het vanzelf, probleem opgelost!
Tijdens de Benefiet van Hachiko op 25 augustus was het een blij weerzien met iedereen. Dat deed ontzettend veel deugd! Daar heb ik ook het gastgezin van Kwiek leren kennen: een toffe vrouw, die Maria uit Beerse! Hopelijk kunnen we contact blijven houden…
En uiteraard hoop ik velen van jullie nog eens te ontmoeten tijdens een hulphondencafé of een andere Hachiko-festiviteit!
Groetjes van Sandy
en een poot van Kwiek