Toen ik over het bestaan van Hachiko hoorde, vreesde ik niet in aanmerking te komen voor zo’n superhond, omdat ik als paraplegieker toch nog redelijk zelfstandig kan functioneren. Bij Hachiko vertelden ze mij echter dat naast de praktische hulp die de assistentiehond biedt, hij ook op andere gebieden heel belangrijk kan zijn.
Nu besef ik dat Lascar zoveel meer voor me betekent dan ik eerst had verwacht. Ik zit sinds ‘92 in een rolstoel, na een verkeersongeval, en ben nog nooit zoveel buitenshuis geweest en heb nog nooit zoveel rondgereden met mijn rolstoel sinds zij er is. Ik heb Lascar nu ongeveer 6 maanden bij me en iedere dag geniet ik ervan om samen met haar op stap te gaan. Mijn conditie is beter dan ooit en door de verantwoordelijkheid die ik heb voor de hond, verzorg ik mijn gezondheid ook beter. Ze stimuleert me echt om meer dingen te ondernemen, zoals zeilen, kamperen, reizen ... Het is altijd een uitdaging voor ons beiden, die ik sneller aanga met ons twee dan alleen.
Ze maakt het me toch ook een stuk eenvoudiger om bepaalde zaken op te rapen waar ik met mijn rolstoel moeilijk bij geraak, zoals de afstandsbediening van mijn tv die net onder het bed is gevallen of mijn pen die onder mijn bureau is gerold. Vroeger probeerde ik met een verlengstuk - een lat of mijn visstok- erbij te geraken en nu helpt Lascar. Ze vindt het super als ik weer aan het knoeien ben, want dan weet ze dat ze ter hulp mag snellen en uitbundig beloond wordt.
Ik ga nu stoppen met schrijven, want het is mooi weer buiten en ik wil met Lascar in het bos wat ravotten.
Nogmaals bedankt, Hachiko, voor dit prachtige geschenk.
Christophe & Lascar