Getuigenis: Mozart van Mieke
Ik hou van Mozart.
Van zijn gratie, zijn fiere houding. Nee, ik heb het niet over ”de” Mozart, maar wel degelijk over “mijne” Mozart: mijn beste vriend, mijn hulphond..
Maanden geleden in het MS-centrum: een affiche van Hachiko met een afbeelding van Baloo, de hulphond van Patrick, een patiënt net als ik. “Zal ik wel niet voor in aanmerking komen, ik kan nog stappen. Hulphonden zijn voor mensen in een rolstoel.” Toch proberen: een ”nee” heb ik, een “ja” kan ik krijgen. Telefoneren, een brief invullen met pasfoto en dan afwachten. Enkele weken later een inleidend gesprek. Het gaat moeilijk, ik ben nerveus. Maar ze stellen me gerust. Ik moet even héél hard “non” roepen. Dan volgt de evaluatie: “Sorry Mieke, jij bent een randgeval,” (ben ik altijd geweest, hoor!) “het zal kantje-boord zijn.”
Enkele weken later een telefoontje van Hachiko: “Mieke, we hebben hier een hond met niet al te goeie ellebogen. Het is echt een schat van een hond en we zoeken iemand als jij voor hem. Wat denk je, wil je het proberen?” En of ik het wil proberen!
Eindelijk is het 4 januari. Op tijd naar Merelbeke vertrekken om zeker niet te laat te komen. Ben natuurlijk veel te vroeg, maar ik ben er geraakt en dat is het voornaamste. Dan kennismaken met iedereen. We zijn met 9 stagiairs, er is zelfs een bekend gezicht bij. Fijn zo! En dan, daar zijn ze! Welke van die 11 honden wordt het? Die…of die…of die, misschien! En dan brengt iemand een hond bij mij.
“Mieke, dit is Mozart.” Mozart, ‘t klinkt me als muziek in de oren. Ik bekijk hem, hij bekijkt mij. Ik doe een schietgebedje naar boven: “Alstublieft Alstublieft, laat het klikken tussen ons!” Dan volgen de zaterdagen van oefenen en leren, leren en oefenen. Soms tranen: het lukt niet. Soms een sprong in de lucht: “Goed gewerkt, Mozart!”
Na 3 weken de eerste evaluatie: "Mieke, …” (O God, ik voel me misselijk worden) “Mozart en jij zijn op de goede weg.” Ik mag blijven! De tranen komen, ik ben opgelucht.
Na 5 zaterdagen is het dan tijd voor het tweede deel: op stage naar Wenduine. Het worden 5 dagen van hard werken. De uitstap naar Brugge is een complete ramp. Tot op de bodem van mijn krachten ga ik. Maar de “ploeg” haalt mij erdoor: ”Komaan Mieke, blijven vechten!”. Ook de leiding staat achter mij. Nog even op de tanden bijten, dus...
En dan examen, zowel schriftelijk als praktijk. Weer die twijfel (“Ik haal het niet”). Maar Mozart is onklopbaar, doet bijna alles wat ik vraag. Wat een schat van een hond! Om zes uur is het dan zover. Ben nog nooit zó uit mijn gewone doen geweest als nu. Daar moet ik al zo oud voor ge-worden zijn! Eindelijk, ik hoor dat mijn naam wordt genoemd: “Mieke, je bent geslaagd.” En Mozart krijgt zijn jasje om. Alweer die tranen! Ik GSM de hele familie af. Als ik ‘s avonds naar huis rij, kijk ik in de achteruitkijkspiegel. Ik zie Mozart zitten in zijn fiere houding. Ik knipoog naar hem, hij knipoogt terug. Wij worden een team, zeker weten!
Mieke