Getuigenis: Mx van Myriam
Hallo, ik ben Myriam en ondertussen het trotse baasje van MX (die ik wel steeds vaker MiX noem).Nu de zware opleiding achter de rug is, kan ik het meer dan ooit beamen: een hulphond hebben, is méér dan een droom! Ik had er veel van verwacht, maar MiX is nu al veel méér voor mij dan ik me ooit kon inbeelden. Ze is er altijd. Als ik verdriet heb, staat ze mij verdrietig aan te kijken met haar kopje op mijn schoot. Ben ik bang, dan lijkt het of zij ook bang is. Ben ik opgewonden en blij, dan zie je dat ook aan haar, want ze is altijd en overal bij mij, ook in mijn zotte buien (wie mij een beetje kent, zal wel weten wat ik bedoel!). Maar als haar iets gevraagd wordt, is ze er als de kippen bij om te doen wat van haar verwacht wordt. En dan weet ze dat er een enthousiaste beloning wacht in de vorm van gekke, lieve woordjes en warme knuffels. Dat maakt ons tot een tof stel om te zien…
Toen ik aan de opleiding begon, was ik wel niet zo zeker van mijn stuk. In eerste instantie had ik het gevoel dat ik te “goed” was om een hulphond aan te vragen. Nam ik die niet af van iemand die zo’n hond harder nodig had dan ik? Maar die fase was rap voorbij: wat MiX voor mij doet en voor mij betekent, kan niets of niemand anders mij geven. Ook al trek ik ondanks mijn handicap heel goed mijn plan, ik heb haar nodig. Daar ben ik me nu ten volle van bewust.
De opleiding zelf was keihard en zwaar. Dat wordt je wel gezegd, maar je hebt zoiets van: “Allez, hoe zou dat nu zo zwaar kunnen zijn? Ik zal dat wel kunnen, dat lukt me wel.”
Pfff, ik moet zeggen dat ik dat echt wel onderschat heb…
De theorie die je te verwerken krijgt, is echt wel interessant. Eens je met je hond thuis bent, kijk je ervan op hoeveel dingen je voordien niet wist, terwijl je ze in de praktijk bijna dagelijks nodig hebt. Dat wordt door veel mensen toch over het hoofd gezien: ze kopen een hondje en verder weten ze niet hoe of wat. Wij kunnen nu toch tenminste zeggen dat we veel van die dingen wél weten!
En dan was er de praktijk....
Toen de honden voor het eerst in de zaal binnenkwamen, was dat voor mij een heel emotioneel moment. Ik had zo’n gevoel van: “Als alles hier goed loopt, zal een van die beesten straks de rest van mijn leven met me delen.” Dat was voor mij heel ontroerend…
In het begin moet je met alle honden die er zijn bepaalde commando’s oefenen. Eerste probleem voor mij: al die namen onthouden. Op de duur sloeg ik ze allemaal door elkaar.
Een tweede probleem voor mij was dat je oefeningen moest doen terwijl iedereen naar jou zat te kijken. Ikke dus bloednerveus… Ook al omdat mijn uitspraak blijkbaar niet was wat ze moest zijn. Wie mij een beetje kent, weet nochtans dat ik het goed kan uitleggen, maar dan sta je daar telkens met die opmerking: “Let op je intonatie!” En het ergste was nog dat ik dat van mezelf niet hoorde, hè! Maar ook dat is weer op zijn pootjes terecht gekomen: MiX verstaat me maar al te goed, gelukkig maar!
En dan was er natuurlijk nog de hond zelf. Ik kreeg als eerste MiX. Eerlijk ge-zegd, zeker niet mijn favoriet. Ze vroeg constant om aandacht, en daar had ze zo haar maniertje voor: steeds haar poot op je schoot leggen. En omdat dat niet mocht, moest ik haar beter onder controle houden. .Maar dat lukte niet zo best. “Je moet strenger leren zijn”, werd er gezegd. Jaja, strenger, en dan die hond maar denken dat ge een kwaaie zijt... Da’s niet waar, natuurlijk: die hond wil niets liever dan dat jij hem toont dat je een goeie baas bent. Maar toch had ik op die derde zaterdag, toen MiX aan mij werd toewetoewezen, zoiets van: “Dat komt nooit goed tussen ons…”
Op 5 februari vertrokken we dan vol goede moed naar zee. Ik keek echt uit naar die week. De contacten met de andere stagiairs waren zó tof dat je toen al kon voorspellen dat daar hechte vriendschappen uit zouden groeien.
Toen we in Wenduine aankwamen, overhandigde Caro me MiX met een blik van: “Voilà, hier is ze, en doe het nu maar zoals het moet.” Alweer die poot op mijn schoot, en ik dacht dat ik er nooit zou doorgeraken…
Zodra iedereen aanwezig was, werden de kamers ingedeeld: ik samen met Christine.
En dan kon de week écht beginnen. Aan tafel ondervond ik mijn eerste zekerheid wat “My MiX” betrof: vanaf de eerste dag kon ik haar gewoon los naast mij laten liggen, ook als ik de tafel verliet om iets te gaan halen aan het buffet. Dat gaf me echt veel zelfvertrouwen.
Ja, en dan komt die eerste nacht, hè! Wij dus naar ons bed. En MiX steeds met die poot om aandacht bedelen. En ik: "Maar nee, dat mag niet!” Ik werd stilaan kwaad en besloot haar een “taart” te geven. Maar dat was blijkbaar maar een “petit fourke”, want MiX trok zich dat niet aan… Op een bepaald moment besloot ik haar gewoon te gaan negeren. Ik draaide mijn kont naar haar toe en… na een tijdje hield ze gewoon vanzelf op! Dat was dus mijn tweede overwinning: als ik haar af en toe negeerde, zou ze zich wel gaan houden aan wat kon en wat niet. En ja hoor, zo groeide er stilaan een band. Eigenlijk moet ik nu al weinig woorden gebruiken, omdat die lieve schat van een MiX mij intussen al zo goed aanvoelt!
Verder wil ik hier nog aan toevoegen dat ik de hele Hachiko-bende een heel warm hart toedraag.
In de eerste plaats omdat ik dankzij hen aan mijn echte “soulmate” geraakt ben. En in de tweede plaats omdat het stuk voor stuk vrienden zijn geworden die voor altijd een plekje in mijn hart zullen hebben. Aan de groep ware vrienden met wie ik de opleiding heb voltooid: voor allemaal een warme knuffel en een dikke kus. Dank voor de waaier aan nieuwe mogelijkheden en voor de vriendschap!
Myriam en MiX