Getuigenis: VERLIEFD OP NOXY

Al m'n hele leven heb ik honden gehad. Ik ben met honden opgegroeid. 
Toen ik 20 was, ging ik met mijn zus samenwonen in Focus Gent. We haalden een hond in huis, maar die zelf opvoeden was een heel karwei. 

Op een dag kreeg mijn zus een vriend, verhuisde en nam de hond mee. Mijn zus heeft nog veel meer fysieke mogelijkheden dan ik, en dus zag ik het niet zitten om alleen voor een nieuwe hond te gaan zorgen. Ik had mijn katten nog wel, maar dat was toch niet hetzelfde…

Ondertussen had ik ook al een Persoonlijk Assistentiebudget (PAB) aangevraagd. Al die “reglementen” bij Focus-wonen waren echt niets voor mij. Ik wou écht alleen wonen, al bleek dat moeilijker dan ik aanvankelijk gedacht had. Zo kreeg ik minder hulp dan ik gepland had. In diezelfde periode diende ik een aanvraag in bij Hachiko. Ik had enkele vrienden die al zo'n assistentiehond hadden en ik was wel beetje jaloers op hen. Tanja (van Annie) had me altijd gezegd dat zo’n hond wel iets voor mij was. En nu Katty met Sacha het huis uit was, vond ik de tijd rijp. 

In oktober 2003 stortte mijn wereld in elkaar. Mijn vriend, met wie ik bijna drie jaar samen was, liet me staan op de dag dat we gingen samenwonen! En aangezien ik in Gent mijn opzeg al had gegeven, moest ik voorlopig bij mijn zus intrekken. Toch wilde ik snel iets anders vinden, om “weer van nul” te beginnen. En in die moeilijke periode kreeg ik telefoon van Caro: ik mocht aan de stage beginnen! En zij dacht dat het me we wel zou lukken alleen! Ze wenste me in ieder geval nog veel sterkte… 

Ik zag het niet meer zitten. Ik wou alleen zijn. Met een hond zou ik weer buiten moeten komen voor een dagelijkse wandeling. En ik wist niet eens of mijn nieuwe woonst wel een tuin zou hebben. Er was nog zoveel te regelen, nog zoveel vragen. Ik sprak erover met Veerle (de vriendin van Tanja) en die zei me: “Doorgaan! Twijfelen doet iedereen!”

Ik raapte al mijn moed bijeen en begon dus aan de eerste stagedag. Ik werd direct verliefd op Oxer, een prachtige bruine Golden. Noxy zag ik niet eens staan. En toch werd na de derde stagedag precies Noxy aan mij toegewezen. Ik begreep er niets van, hij was pas mijn derde keuze! Waarom kreeg ik Oxer niet? We hadden samen toch vlot gewerkt? Weer zoveel verdriet. Ik had me nog voorgenomen om niet te huilen in het bijzijn van al dat volk, maar ‘t was sterker dan mezelf. Enfin, ik wou me niet aanstellen en ging door met Noxy. Onze samenwerking liep alsmaar vlotter. Misschien was Noxy dan toch de ware voor me? Ik was nog niet smoor op hem, maar liefde moet groeien. Eén ding stond vast: hij was WEL smoor op mij!

De stage was geen lachertje. Ik heb veel gevloekt in mezelf en had vaak zin om ermee te stoppen. Maar… dan kreeg ik weer het gevoel dat ik goed bezig was. Toch had ik niet verwacht dat het emotioneel zó zwaar zou gaan wegen. Ik heb me vaak geërgerd in dingen en mensen. Maar soms is zwijgen goud... Volgens iedereen liep ik “vies” (of zo voelde het althans aan), ik zonderde me af tot ze me kwamen halen en zo.

Naar mijn gevoel was er maar eentje die mij op dat moment nam zoals ik was: Noxy. Daardoor groeiden we wel al een stukje dichter naar elkaar toe. Wanneer ik ’s avonds blokte voor de dag nadien (iedere dag was er een toets!) terwijl iedereen nog in de bar zat (ze kunnen er wat van bij Hachiko, ik zou alle dagen dronken zijn als ik zoveel zou drinken!), speelde ik op de kamer wat met Noxy en liet hem vanalles doen. En iedereen maar denken: "Zo’n blokbeest!” Ik studeerde ook geen uren aan een stuk, natuurlijk! Maar soms heb ik wat tijd voor mezelf nodig. Ik voelde me niet altijd betrokken bij de groep en dat genoot ik van de rust. Of ik ging wat wandelen. Alleen zou ik in zo’n rotweer (regen, wind,…) nooit buiten komen, maar met Noxy vond ik het leuk om samen naar de kippen en de geiten in het dierenparkje te gaan kijken. 

Eindelijk was de stage afgelopen. Ik was geslaagd en had het zelfs uitstekend gedaan. Het klinkt misschien opschepperig, maar ik was een van de besten. Ik had er dan ook voor geblokt, hé…
Iedereen kreeg zijn hond er vloeiden heel wat traantjes. Er werd veel geknuffeld, geknipoogd,… Zelfs Miche, die me zo vaak had afgeblaft, was lief voor me. Naderhand zag ik in dat dat afblaffen (soms) wel zijn redenen had. Een gezellige bende, bij Hachiko!

Vóór iedereen met zijn woef (met het nieuwe jasje aan!) naar huis ging, kwam Bruno een zak eten en de papieren brengen. Of ik Noxy al wou meenemen, of de confrontatie met mijn katten liever wou uitstellen tot er een instructeur thuis langskwam? Wat hadden ze nu gedacht: al die moeite en ik dan zonder hond naar huis? No way! Noxy was nu “mijn” hond en hij ging meteen mee naar huis!

Thuisgekomen, beantwoordde ik eerst alle telefoontjes. En dan was het tijd voor de ontmoeting met de katten. Ik was bang dat de haren in het rond zouden vliegen, maar ik moet toegeven dat het goed meeviel. De katten bliezen, Noxy maakte vreemde geluiden en maakte aanstalten om te spelen, maar dat was voor de katten nog wat vroeg. Maar je zou ze intussen soms eens moeten bezig zien: kopje, likje, pootje,… Net een verliefd paartje! 

Die eerste avond, sliep Noxy nog op de mat. Maar tegenwoordig slaapt hij bij me op bed! Toen het er in ons woonblok nogal luidruchtig aan toeging, wou Nox er nog een schepje bovenop doen. Aangezien ik niet uit bed kon springen om hem te doen zwijgen, riep ik hem bij me. Hij snapte er niets van en bleef lekker kwispelen. Sindsdien slaapt hij altijd bij me en word ik als dank regelmatig op een stevige lebber getrakteerd. En die gevoelens zijn al een tijdje gemeend wederzijds. Ik zie hem iedere dag nog een beetje liever, al moet ik me wel eens kwaad maken en al loop ik wel eens gefrustreerd rond als hij me weer eens test. Maar als ik dan weer eens alleen ben en merk hoeveel hij voor me doet; weet ik dat ik het zonder hem véél moeilijker zou hebben. Nox is nog maar enkele maanden bij me, maar ‘t voelt alsof we al jaren samen zijn.

Wat Nox allemaal doet? Heel veel! Als mijn familie eens op bezoek komt, heb ik hopen werk met Noxy: de kleren oprapen, het speelgoed van de kleintjes oprapen, PMD wegbrengen, alles weer op zijn vertrouwde plekje leggen. Ik ben nogal een perfectionist, maar bij mijn familie steekt het niet zo nauw. Dus moet Noxy me maar helpen! 

Soms is de batterij van mijn gsm plat en kan ik net niet aan die kabel van de oplader. Dan reikt hij me dat kabeltje aan. Af en toe gooien de katten theelichtjes naar beneden en dan mag Noxy die oprapen. En na het eten helpt hij mee afruimen: ik pak het servies en hij het bestek (dat hij eerst aflikt, sausjes blijven aan mijn bestek nooit lang hangen!). Als ik naar buiten wil, maar er is geen hulp in de buurt, doet Noxy de deuren open en dicht. Anders zou ik niet buiten geraken! Hij draagt nu ook een halsband die mij toelaat een beetje op hem te steunen bij bepaalde bewegingen (’s nachts, op het toilet,…). Als hij dan een “debout” of zo doet, verschuif ik een beetje. Dankzij Noxy, heb ik dus ook geen ziekenhuisbed nodig! Onlangs leerde ik hem nog mijn jas uitdoen. Bij dit wisselvallige weer vroeg ik mijn verpleegster om mijn jas aan te trekken om te gaan stemmen. Terug thuis, zat ik hier dan wel uren te bakken met mijn jas aan. Ik was het beu en besloot te proberen of Noxy en ik mijn jas niet zouden uitkrijgen met een “tug”. Het lukte! Ik stuurde direct een sms’je naar Caro, ik was zó trots!

En, weet je: al wil hij wel eens niet werken als er mensen staan te kijken, als ik met hem alleen ben, doet hij superveel. Samen met mijn PAB, maakt een assistentiehond het voor iemand met zo’n zware handicap als ik toch mogelijk om zelfstandig te wonen, niet bij ouders of in een instelling. En daar ben ik best fier op!

Maar dat is nog niet alles! Ik kende de buurt hier helemaal niet. Door met Noxy te gaan wandelen, leerde ik de buurt kennen, leerde ik genieten van “een terrasje doen” alleen,... Mensen spreken me nu ook aan in plaats van me alleen maar aan te staren. Tijdens het winkelen helpt hij me. De kinderen zijn dol op hem, en zo kreeg ik ook zelf meer belangstelling voor kinderen. En zo kan ik nog uren doorgaan…

Aan de hele ervaring heb ik ook vrienden overgehouden. Bovendien zijn er de Hachiko-evenementen waarop we ons, samen met de honden, eens goed kunnen uitleven! Leven met een handicap is niet altijd makkelijk, maar met een hulphond wordt het toch iets aangenamer…

Bedankt Caro, Bruno en iedereen van Hachiko voor dit mooie geschenk! Bedankt voor dat beetje extra vreugde in mijn leven, wat ik zo miste. Dank voor dat beetje meer zelfvertrouwen.

Maggy en Nox

Getuigenis