Getuigenis: GSM van Rasta

(ge weet wel: van Viviane en de Swa & ...)

Wanneer ik dit hier nu schrijf (wat zeker onder geen enkele dwang is!) ben ik reeds bijna een jaar een gevestigd inwoner van Deinze, en ik moet zeggen: het bevalt me hier eigenlijk wel. Na een tijdje van aanpassing, wat toch een goede maand geduurd heeft, kan ik stellen dat zowel ik als mijn baasje bijna volledig op mekaar ingespeeld zijn.

Die eerste maand was toch wel een beetje zoeken hoor, nieuwe omgeving, nieuw baasje en veel nieuwe mensen maken het toch niet altijd heel makkelijk. Daardoor was mijn eetlust aangetast wat tot een eerste probleem leidde voor mijn baasje. Weldra ontmoette ik voor het eerst mijn huisveearts. Vriendelijk vrouwtje, alhoewel ze toch bij onze eerste ontmoeting nu niet onmiddellijk een naald in mijn poot moest steken. Maar ik wilde ze wel een kans geven en dus bleef ik maar kalm zitten.

Mijn baasje kon nu ook al testen of hij de dingen die hij geleerd had in de cursus ook in praktijk kon omzetten. Bij het toedienen van mijn eerste pilletje heb ik baasje toch eens getest op zijn vaardigheid. De eerste keer was het eigenlijk een beetje onhandig dus schonk ik hem het pilletje prompt terug. Zijn tweede poging was succesvol, wat blijkbaar goed was voor zijn zelfvertrouwen. Wat betreft het spuiten van een vloeistof in mijn muil zag hij onmiddellijk aan mijn reactie dat hij dat best niet onmiddellijk in mijn keel spoot, maar ook dit was vlug opgelost. Daarenboven was het een beetje zoet, wat mij wel beviel.

Na een tijdje voelde ik mij eindelijk op mijn gemak en alles kwam stilletjes aan in de goede plooi.

Het bijleren van dingen is blijkbaar toch gemakkelijker dan afleren. Maar met veel geduld van baasje, en nu en dan een strenge hand, weet ik nu al bijna perfect wat van mij verwacht wordt, wat mag en niet mag en wannéér het mag en niet mag. Naarmate de tijd vorderde ging alles steeds gemakkelijker, ik open en sluit deuren vol enthousiasme, ben een meester in het uithalen van de post (behalve die ene dag van de reclame) en apporteer alles wat maar enigszins draagbaar is.

Het leuke is dat ik overal mee mag, mensen kijken vol bewondering naar mijn kunnen, en zijn verwonderd over mijn goed gedrag. Zelfs de grootste tegenstanders van honden smelten als ik hen een vertederende blik toewerp

Dat dit zijn voordelen heeft kon ik al spoedig ondervinden. Waar mijn baasje beschikt over een koertje, hebben veel van zijn vrienden een ruime tuin waar van alles te ontdekken valt. Mede door mijn voorbeeldig gedrag word ik zodoende overal mee uitgenodigd en mag naar hartelust stoeien in de tuin, zelfs al kan ik het niet laten om hier en daar mijn adres achter te laten.

Als ik dan niet in een tuin kan stoeien heb ik nog een uitgestrekt terrein waar het stikt van de konijntjes. Onnodig te vertellen dat ik daar volledig op ga in mijn opdracht om elk konijntje minstens éénmaal te achtervolgen. Het is ook daar dat baasje soms wel echt boos wordt op mij, maar ja hij moet toch ook begrijpen dat ik midden in een speurtocht of achtervolging niet zomaar alles kan opgeven en naar hem toe kan spurten. Als HIJ een mooi konijn ziet is hij trouwens ook niet af te leiden.

Met vriendelijke groeten,

GSM

Getuigenis