Het is dus uitwisseling, iedereen heeft twee weken een andere hond meegekregen…Ik vind zo'n uitwisseling wel eens leuk, in het begin ben je blij dat je de slechte kantjes van jouw hond kwijt bent maar eigenlijk doet het je ook beseffen hoe weinig die je storen en beginnen de kantjes van die níeuwe hond je weer te ergeren. Wij krijgen Alien mee, een Golden Retriever die het gewend is om overdag veel vrij te mogen rondlopen. Bij ons is dat niet het geval omdat ik overdag naar school moet en mama gaat werken. Nu heeft Alien nog geluk want met de examens ben ik 's middags wel thuis.

Wat mij eigenlijk het eerste opviel aan Alien is dat ze heel onderdanig doet of zo interpreteer ik het toch. Vooral de eerste ochtend valt dit sterk op, ze komt echt volledig plat op de grond voor mij liggen, als je haar uit de bench haalt kruipt ze ook volledig tegen de grond, als ik haar leiband wil aandoen… Nu we bijna halverwege zijn, zie ik verbetering (lees: ze is ergens tussen liggen en zitten in) maar toch…

Ze kan ook ongelóóflijk bedelen voor aandacht, zo echt lopen zeuren en janken en dan eens héél hoopvol kijken van: " Nu gaat die mij toch wel aandacht geven hé…?" Nu moet ik zeggen dat Austri dat ook doet hoor, maar die is minder subtiel, ze springt gewoon op uw schoot en staat daar dan te kwispelen.

Om mee te gaan wandelen, zijn het volgens mij wel alle twee even grote "varkens". Waarom nu mooi meewandelen als je ook kan trekken naar elk apporteerbaar/eetbaar object? En waarom geen aanloopje nemen om zo mogelijk sterker te zijn dan het baasje en toch naar dat oh zo aantrekkelijke object toe te gaan… Wat dan natuurlijk buiten ons, plichtsbewuste baasjes, gerekend is. Wij blijven dus elke keer braaf staan en zetten ons schrap tegen dat jong geweld.

Alien kent nog een leuk truukje, in plaats van te blijven trekken gaat ze gewoon zo ver als ze kan… op de grond liggen, mét de lijn nog volledig gespannen. En dan kun je terug proberen haar mee te krijgen natuurlijk. Pas als ze al een beetje moe begint te worden, bewijst ze dat ze perfect aan de leiband kan lopen. Ze weet dan héél goed wat de bedoeling is. Ze heeft dan geen energie meer in overvloed, wil gewoon terug naar huis en de snelste manier om thuis te geraken is.. niet meer trekken

Ik moet wel toegeven dat Alien véél rustiger is in huis, ook onze kat heeft het weer rustig. Austri kan zo echt in een opwelling toertjes beginnen draaien door de keuken en heel druk doen. Alien komt gewoon rustig aan je voeten liggen en je vergeet zelfs dat ze er is.

Maar hoe veel rustiger ze ook is, Alien blaft wél op commando en springt niet voortdurend ongewenst op. Ik zal toch blij zijn als we Austri terug hebben; al is het maar omdat labrador-haar véél minder plakt dan Golden Retriever-haar."