Als gastgezin afscheid nemen van " jouw" Hachiko-hond
Na anderhalf jaar moet een gastgezin zijn logeetje aan Hachiko teruggeven. In het Centrum wordt hij dan verder tot assistentiehond opgeleid.
Wij waren gastgezin van de Golden Retriever Yosca, een mooie blonde teef.
Midden augustus 2008 kwam het gevreesde “afscheid” voor de Y-promo. Ik had me heel goed voorbereid, Ik wist zeker dat ik het die avond niet moeilijk meer zou hebben. Wie zo’n hond in huis neemt, weet immers waarvoor – en vooral voor wie – hij het doet. Toch? Ja, natuurlijk! Je wéét dat je die lieve schat terug naar zijn bestemming moet brengen. En je werkt er dagelijks aan om hem zo goed mogelijk voor te bereiden op zijn uiteindelijke levenswerk. Geen probleem, toch?
Het wordt immers een hond die het leven van een medemens makkelijker zal maken. Mooi! Daar doen we het voor!
Maar… die superschattige pup van anderhalf jaar geleden is groot geworden. Groot geworden bij jou thuis. Gegroeid in breedte en lengte, maar ook in karakter en persoonlijkheid. Je krijgt hem in je armen als een levend pluchen bolletje, een knuffelbeertje met de meest verleidelijkste kraaloogjes waar iedereen meteen verliefd op wordt. En je geeft hem terug als een deel van jezelf. Immers, niemand kent hem, behalve jij. Jij alleen kent zijn dolle fratsen en streken. Zijn gewoontes en favoriete hobby’s. Zijn verlangens en angsten. Zijn geflipte kantjes en zijn tekortkomingen. Zijn verborgen talenten, trucjes en verleidingstechnieken. Alleen jij weet hou hij zich voelt. Je houdt immers van die hond. Hoe rationeel je ook tracht te zijn, je houdt écht van hem. En dan moet je hem afgeven…
Ik kan jullie verzekeren dat dat pijn doet. Ik heb die avond van het afscheid gehuild als een klein meisje. En ik die dacht dat ik zo goed voorbereid was! Ik had het niet verwacht. En zo te zien was ik niet de enige die avond…
Ik vond de sessies heel gezellig. Er hing een prima sfeer, en we vormden een toffe groep. Net dat, maakt het afscheid er natuurlijk niet makkelijker op! Want diezelfde avond laat je ook die mensen achter. Elk gastgezin kreeg van de sessie-verantwoordelijke een mooi verpakte roos. Twee weken lang heeft die mijn keukentafel gesierd.
Bedankt, lieve An! Ik Zal ook jou missen. Ik vond je een kei in wat je deed. Je hebt me heel veel geleerd.
Bedankt medegastgezinnen. ik vond het zeer fijn jullie te leren kennen. Allemaal mensen met een warm hart.
Bedankt Caroline, omdat je me Yosca toevertrouwde. Ook bedankt voor je afscheidsspeech. Voor jou misschien de zoveelste in het rijtje, maar je woorden waren een hart onder de riem. Ik zal er nog vaak aan terugdenken als ik het moeilijk krijg. En ik ben er heilig van overtuigd dat Yosca het super heeft bij zijn vertrouwde hondenvrienden én onder de hoede van bekwame trainers als Hilde en jijzelf. Ik benijd Yosca, omdat ze nu bij jou mag wonen. Jij, een icoon in de hondenwereld…
Bedankt Cathy, voor teveel om op te noemen.
Bedankt Jelle, voor je ontwapende lach vanuit je rolstoel, met Iago aan je zijde. Hopelijk neemt Yosca aan hem een voorbeeld!
Bedankt Regi, voor de vele foto’s die je maakte. Ze zijn blijvende herinneringen aan dit sprookjesavontuur. Want zo zie ik het voorbije anderhalf jaar: een avontuur met een hond als uit een sprookje. En als het eventjes kan, willen we in februari graag opnieuw een sprookje schrijven. YES, we staan op de wachtlijst voor een C-hondje. Nog vijf maanden, en dan…
Christel