Gezinsuitbreiding met Xora

Eind oktober mochten Kathleen en haar gezin Xora verwelkomen: een chocolade Labrador van 8 weken oud. Het is intussen de derde hond die ze voor Hachiko opleiden.

Wbsite2 Xora Website Wbsite

“In 2011 zijn we voor de eerste keer gestart als gastgezin bij Hachiko. Ik leerde de organisatie kennen via een studente die ik begeleidde voor haar bachelorproef. Zij was toen gastgezin samen met haar mama. Ze vertelde er heel gepassioneerd over en ik zag er vooral het mooie moeder-dochterproject in. Dit was iets dat me ook erg aansprak. Mijn dochter Wilge wilde al heel lang een eigen hond, maar omwille van de grote verantwoordelijkheid, het tijdsgebrek en het lange engagement lukte dit niet. Als gastgezin een puppy voor Hachiko opleiden, leek hierin de perfecte compromis. De hond zou maar voor even blijven en we zouden bij de opvoeding van de puppy begeleid worden door de instructeurs van Hachiko. En zo geschiedde: we startten met Juno, een Golden Retriever met een ietwat eigenzinnig karakter. Hij werd uiteindelijk geplaatst bij een jongentje met een motorische beperking. Enkele jaren later kregen we Théo in huis. Hij is uitgegroeid tot een grote, stoere bruine Labrador, en is sinds vorige zomer gekoppeld aan zijn definitieve baasje.

Gastgezin zijn bij Hachiko heeft ons als gezin dichter bij elkaar gebracht. De hond is een extra reden om naar buiten te gaan, om dingen samen te doen met het gezin.

Hoewel we al een hele tijd bezig zijn als gastgezin, leren we elke keer nieuwe dingen bij. Het is een leerproces dat nooit stopt. Je groeit hierin ook als mens en je komt jezelf soms tegen. Wanneer ik bijvoorbeeld gestrest ben, slaat die emotie over op de hond. Dan pas merk je dat je daarmee bewuster moet omgaan. Daarnaast is bezig zijn met de hond soms ook een goede afleiding voor jezelf.

Gastgezin zijn bij Hachiko heeft ons als gezin dichter bij elkaar gebracht. Een hond in huis zorgt voor extra gezelligheid en warmte, je hebt een reden om naar buiten te gaan. Iedereen heeft zo wat zijn eigen ‘taak’ met de hond. Met mij gaat ze mee naar het werk, Wilge is meer het speelkameraadje. Ook mijn man en zoon hebben zo hun eigen bezigheden met de hond. Het is een echt familiegebeuren, een project waar we allemaal samen onze schouders onder zetten.

Je weet heel goed dat je de hond zal moeten afgeven na een tweetal jaar, je bent dus wel voorbereid als dat moment eraan komt. Natuurlijk blijft het altijd een dubbel gevoel. Het is een deel van je gezin dat plots wegvalt, maar de voldoening en trots dat hij iemand anders gelukkig maakt, is veel groter. Gelukkig gaat de overgang geleidelijk aan. Na anderhalf jaar bij ons te blijven, gaat de hond nog enkele maanden naar het centrum voor de laatste fase van de opleiding. Tijdens deze periode hebben we ze dan enkel in huis tijdens het weekend.

Of we nog een vierde hond zouden opleiden na Xora? Dat sluiten we niet uit. Als alle omstandigheden gunstig zijn, zeggen we er zeker geen neen tegen."